Hiszpańskie kontrasty

Większości ludzi kraj ten kojarzy się ze słońcem, flamenco, ciepłym morzem i przystojnymi ciemnookimi mężczyznami. Ja miałam okazję poznać zupełnie inną Hiszpanię – czasem deszczową, górzystą, czasem spaloną słońcem niczym pustynia. Hiszpanię mówiącą wieloma językami, etnicznie zróżnicowaną, sympatyczną jak jej mieszkańcy, przepełnioną serdecznością i uśmiechem. Hiszpanię pachnącą dojrzałymi winogronami, rwanymi prosto z drzewa migdałami i anyżkowym...

czytaj całość >>

Tuż za hiszpańską granicą, przy supermarkecie Tortuga (Żółw), polacos (cóż za bieg okoliczności, że to akurat nasi rodacy byli pierwszymi osobami w Hiszpanii, z którymi mieliśmy okazję rozmawiać) zamiast chlebem i solą przywitali nas winem...i winem ze sklepowej degustacji. Jakieś 2 godziny przed Barceloną – celem naszej podróży, rozpadał się deszcz... „Nie ma to jak słoneczna Hiszpania...” – pomyślałam. Chwilę później było już sucho, ale w stolicy...

czytaj całość >>

Przez następne trzy dni nadrabialiśmy straconą dobę. Najpierw porządnym snem i jedzeniem, a potem bardzo intensywnym zwiedzaniem. I co dziwne, mimo iż umknął nam jeden dzień, zdążyliśmy zwiedzić mniej więcej wszystko to, co wcześniej zaplanowałam. Przepiękny Park Güell, który już wtedy tak mnie zachwycił, że do tej pory jedno z moich ulubionych miejsc w stolicy Katalonii... Bajeczne domy Gaudiego – Casa Mila i Casa Batlló, Camp Nou, który, mimo iż nie jestem fanką...

czytaj całość >>

Z Barcelony wyjechaliśmy 23 sierpnia. Pociąg do Saragossy jechał niecałe 3 godziny, ale po drodze krajobrazy zmieniały się jak w kalejdoskopie. Wschodzące słońce i plaże, potem wzgórza, równiny, skalne wychodnie, w oddali małe zameczki i kościółki. Po prostu Hiszpania w przekroju. W Saragossie (hiszp. Zaragoza) odbyło się bez większych niespodzianek z noclegiem, który znaleźliśmy w uroczym schronisku młodzieżowym Baltasar Gracian (niecałe 10 euro za osobę). Potem...

czytaj całość >>

Następnego dnia ruszyliśmy w dalszą drogę, której celem było niewielkie miasteczko Olite. Przewodnik i tym razem nie kłamał mówiąc, że tutejszy zamek, a może raczej pałac... (tego chyba sami Hiszpanie nie wiedzą bowiem nazywają go Castillo-Palacio Olite) przypomina najsłynniejszą budowlę Disneyworldu. Liczne baszty, ostro zakończone metalowymi wieżyczkami a do tego bezchmurne niebo w najczystszym odcieniu błękitu sprawiały, że rzeczywiście można było poczuć się...

czytaj całość >>

Nasza praca w schronisku nie była wymagająca ani trudna – byliśmy po prostu hospitaleros – osobami, które miały sprawiać, aby odwiedzający nas pielgrzymi czuli się jak u siebie. Poza pracą, mieliśmy również mnóstwo czasu na zwiedzanie... Metr po metrze, kawałek po kawałku poznawaliśmy okolicę, a malutkie wioski, miasta i miasteczka miały w sobie tyle uroku, tyle magii... że za mało jest słów aby je opisać. Otoczone przez pola Artazu; Obanos – malutkie miasteczko z...

czytaj całość >>