Ślężański Park Krajobrazowy został utworzony 8 czerwca 1988r. Położony jest około 30 kilometrów na południowy - zachód od Wrocławia.
Całkowita powierzchnia chronionego obszaru wynosi obecnie 15 600 ha, z czego park zajmuje 8 200 ha, a strefa ochronna - 7 400 ha.
Na terenie parku znajdują się 3 rezerwaty przyrody:
* "Góra Ślęża" o powierzchni 142 ha - rezerwat krajobrazowy górski;
* "Góra Radunia" o powierzchni 44 ha - rezerwat archeologiczno - florystyczny;
* "Łąka Sulistrowicka" o powierzchni 27 ha - rezerwat florystyczny.

Rezerwat "Góra Ślęża" obejmuje samotny szczyt Ślęży, zwanej śląskim Olimpem. Szczyt ten wznosi się na wysokość 718 m n.p.m. Nazwa góry - "Ślęża" pochodzi od słowiańskiego wyrazu "ślęg", oznaczającego wilgoć.  Określenie to doskonale odzwierciedla specyfikę miejscowego klimatu. Na podstawie dużej liczby udokumentowanych stanowisk archeologicznych, stwierdzono, że kultowa rola Ślęży sięga czasów starożytnych. Do dnia dzisiejszego zachowały się na szczytach Ślęży, Raduni i Wieżycy kamienne kręgi ułożone z miejscowych głazów, które są interpretowane jako ogrodzenia miejsc świętych. Archeolodzy datują te budowle na XIII - V w. p.n.e. Wyryte na skałach, w różnych rejonach masywu znaki ukośnego krzyża uważane są za symbole kultu Słońca czczonego przez Prasłowian. Niektórzy podobnie interpretując te ślężańskie zabytki datują je na okres 400 lat p.n.e., łącząc je z wpływami celtyckimi. Kultowe rzeźby w XIII wieku zostały użyte wtórnie do wytyczenia granic powstałego w XII wieku na szczycie Ślęży klasztoru kanoników regularnych, którzy mieli w swym posiadaniu górę Ślężę i położone u jej stóp miasto Sobótka.

W XIII wieku na szczycie Ślęży istniał gród książęcy, na miejscu którego w XIV wieku wzniesiono murowany zamek. Ten z kolei uległ zniszczeniu podczas wojen husyckich w 1428 r.

Do ciekawostek historycznych należą liczne rzeźby kultowe: "Mnich", "Grzyb", "Niedźwiedź", "Panna z rybą", wały kultowe na Ślęży i Raduni, starożytne i średniowieczne kamieniołomy, rezerwat archeologiczny w Będkowicach z rekonstrukcją zespołu osadniczego (staw hodowli perłopławów, cmentarzysko kurhanowym, kurne chaty) i wiele nie opisanych dotychczas w literaturze popularnej interesujących stanowisk archeologicznych.